PPPoA czy PPPoE

funus.net

Współcześnie szerokopasmowy dostęp do Internetu jest często realizowany z wykorzystaniem technologii ADSL i protokołu PPP, którego ramki są opakowywane w ramki innego protokołu: Ethernet albo ATM. Wykorzystuje się przy tym protokoły opakowujące, odpowiednio: PPPoE i PPPoA.

Protokół PPPoE stosuje się, gdy modem ADSL-owy jest przyłączany do karty sieciowej komputera użytkownika. W przypadku PPPoA modem podłącza się z reguły przez port USB. Oba rozwiązania mają swoje wady i zalety.

W Polsce protokół PPPoA stosuje np. TP SA w swojej Neostradzie. Niektórzy operatorzy ─ jak choćby Dialog ─ stosują PPPoE i modemy przyłączane za pośrednictwem karty sieciowej.

PPPoA, a ściślej typowe modemy, z którymi wykorzystuje się ten protokół, wymagają instalacji niestandardowego oprogramowania ─ sterowników. W przypadku systemu Windows nie jest to większym problemem, gdyż odpowiednie sterowniki są dostarczane wraz z modemem. Gorzej jest np. z Linuksem, gdzie użytkownicy muszą na własną rękę szukać oprogramowania. Co prawda z modemem do Neostrady są dostarczane jakieś sterowniki do Linuksa, jednak w praktyce nie nadają się one do użytku. Poza tym jest to tak naprawdę przerzucenie części pracy związanej z obsługą transmisji ze sprzętu sieciowego (w tym przypadku modemu ADSL) na system operacyjny komputera, wpisujący się w ogólną tendencję produkcji "oszczędnościowego" hardware'u: tzw. winmodemów, windrukarek itp.

Z PPPoE i modemem podłączanym do gniazda karty sieciowej nie ma tych problemów. Pod Linuksem wystarczy mieć obsługiwaną przez system kartę sieciową (praktycznie wszystkie spełniają ten warunek) i zainstalowany pakiet pppoe. Z drugiej jednak strony, konieczne jest posiadanie karty sieciowej. Współczesne płyty główne mają na ogół wbudowaną kartę sieciową, lecz w przypadku, gdy planuje się podłączenie komputera także do sieci lokalnej, potrzebna będzie dodatkowa karta.